Schouders naar achteren en gaan

Het is een tijd geleden dat ik me op en top vrouw en moeder tegelijk voelde. Qing, Ramses en ik wonen nu ruim twee weken in Italië. Het idee was dat we eerst een maand kunnen wennen voordat 6 juli de camping opengaat. Het gevoel van ‘hoe overleef ik dit’ en ‘ik ben intens gelukkig’ wisselen elkaar in rap tempo af.

De romantiek van één waterpunt in het huis, afwassen in de badkamer waarvan het plafond nog gesaust moet worden en voorzien van douchescherm en radiator is er wel een beetje af. Het constant opruimen maar niets echt een plek kunnen geven omdat er nog geen kasten zijn en nu eerst Camping Suasa prioriteit heeft, voelt ook een beetje als dweilen met de kraan open.

Zorgen voor de jongens komt voor het grootste deel op mijn rekening en het bouwen van de camping en het managen van de aannemers op die van Myron.
Ik vind het soms lastig als Myron zegt: ‘doe maar of ik er niet ben.’ Zeker als ik merk dat één van ons even zijn onverdeelde aandacht wil. We hebben nu afgesproken dat we in ieder geval zondag een dagdeel iets met het gezin doen en wij woensdagavond date-night hebben en dat we het dan niet over werk hebben maar over ons. Ook belangrijk om elkaar in zo’n proces niet kwijt te raken.

Autorijden door het Italiaanse landschap heeft een zeer bevrijdend effect. Had ik eerder in Nederland het geluksgevoel op de fiets (goed met Oerol op Terschelling in extreme mate), nu ben ik volmaakt gelukkig als ik in de gehuurde Citroen de heuvelachtige regio verken. Nog fijner is het als je google maps niet meer hoeft te gebruiken omdat je de routes kent en soms gewoon een weg inslaat omdat je dan denkt dat je daar misschien wel uitkomt en dat het dan ook zo is.

Het leven hier heeft de avonturier weer in mij wakker gemaakt, ik heb zin om op stap te gaan, het leven hier te ontdekken zowel overdag als in de nacht. Het klimaat, de mensen, het eten en de mentaliteit zorgen ervoor dat al mijn zintuigen weer open staan. Sensualiteit komt tot leven en daar geniet ik vooral zelf van.

Vanochtend even lekker mijn tranen laten rollen, Omaborg was er met Rolfbeer een week lang om ons te helpen. Bang voor de dagen die weer komen waarin ik echt 24/7 met Ramses ben en eigenlijk alleen iets kan doen als de kleine man slaapt. Deze week gaat Qing in de ochtend nog één week naar Zomerschool. Een plek waar Qing het vorige week ook even zwaar had omdat hij de taal niet spreekt en ze alleen maar een schommel hebben of je spelletjes kan doen. Donderdag juist toen Ik Vertrek (ja ik maak geen grap) mee ging, sprong hij als een aapje op mijn heup en liet me niet meer los. Ik heb hem meegenomen naar huis. De dag erna gingen we weer en heeft die stoere vent zich er kranig doorheen geslagen en juist dan springen de tranen me in de ogen.

Ik weet dat we dit kunnen, af en toe lekker huilen en dan weer schouders naar achteren en gaan.

X Dora

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNL
en_USEN nl_NLNL